شاه ریچارد و روایتی جذاب از پرورش دو نابغه تنیس زنان آمریکا / نقدی بر وضعیت بلبشوی نظام استعداد کشور
دکتر رضا طالعی فر؛ شاه ریچارد روایتی جذاب از تلاش های بی وقفه پدری دلسوز و خاص با نام ریچارد ویلیامز با بازی ویل_اسمیت (برنده جایزه اسکار بخاطر همین نقش) در کشف و پرورش دو نابغه تنیس زنان آمریکا، سرنا ویلیامز و ونوس ویلیامز است.
اوایل فیلم، ریچارد می گوید که من نقشه موفقیت دو دخترم را در ۷۸ صفحه نوشته ام.
صرفنظر از محتوای فیلم که قطعا اثری قابل تامل و پرکشش است، براستی:
۱. چند درصد خانواده های ایرانی نقشه موفقیت دختر یا پسرشان را مبتنی بر استعداد کشف شده آن ها در زمانکودکی یا نوجوانی، نگارش و اماده کرده اند؟
۲. از طریق چه ساز و کاری باید مجموعه نظام آموزش و پرورش کشور و یا سایر نهادهای متولی ، به خانواده ها در کشف و تربیت استعداد کودکانشان مشاوره دهند؟
۳. آیا ما برای شناسایی، تربیت و آماده سازی نسل موفق در همه حوزه های ورزشی، دینی،علمی، فرهنگی و... نقشه راهی مشخص داریم؟ و یا اساسا چنین دغدغه ای میان مدیران متولی پیشین و فعلی نهادهای آموزشی کشور دیده می شود؟
به شخصه و به فراخور علاقه و زمینه مطالعاتی و کاری ام در حوزه منابع انسانی، میتوانم با قاطعیت بگویم که بیش از ۹۰ درصد از شاغلان بخش دولتی و خصوصی هیچ علاقه ای به کار فعلی اشان نداشته و حتی اساسا در کار و حرفه ای خلاف استعدادهایشان مشغول به فعالیتند، خب طبعا ادامه چنین روندی در بلند مدت میشود فرسودگی شغلی، کاهش معنی دار عملکرد شغلی، افزایش روند جدایی و جابجایی شغلی و...
مخلص کلام اینکه اگر خواهان ارتقا سطح تاثیرگذاری در کلیه حوزه ها در عصر پیچیده و پررقابت فعلی در نظام بین الملل هستیم، نیازمند رصد، کشف، تربیت و آماده سازی استعداد ها از اوان کودکی و رهنمون سازی آن ها در نقشه راه بخوبی تدوین شده با همکاری تنگاتنگ خانواده ها و نظام آموزشی کشوریم.
خوشحال میشوم دیدگاه های ارزشمندتان را مطرح نمایید.
این وبلاگ تلاشی است در جهت ارایه یادداشت ها، دلنوشته ها و بحث و تبادل نظر در خصوص موضوعات مختلف مرتبط با رشته مدیریت در کلیه گرایش ها و سایر رشته های وابسته.