دکتر رضا طالعی فر؛ بی تفاوتی کارکنان نسبت به مسائل و مشکلات سازمان، مشکلی است که در اغلب کشورهای دنیا و در اکثر سازمان های دولتی یا غیردولتی، تولیدی یا خدماتی دیده می شود. این مشکل آنقدر در سالیان اخیر از اهمیت وافری برای محققان مدیریت برخوردار بوده است که آنرا در حوزه مدیریت بحران سازمان طبقه بندی کرده اند و از این مشکل بعنوان نوعی انحراف از وضعیت متعادل در سازمان یاد کرده اند. از طرف دیگر بحران بی تفاوتی بحرانی بسیار خطرناک برای سازمان است به گونه ای که محققان اذعان می دارند که بی تفاوتی را شاید بتوان یک بحران خاموش، سقوط آرام و تخریب مستمر و بدون صدا نام نهاد. لذا نگرش این چنینی به موضوع بی تفاوتی کارکنان و حل عاجلانه این معضل سازمانی خود جای تامل و بررسی دارد. برای حل این مشکل راه حل های متفاوتی از سوی محققان و مدیران موفق پیشنهاد شده است که در این بخش به 2 مورد آن اشاره می شود:
راه حل شماره 1: یکی از مهمترین راهکارهای سازمانی در برخورد با بی تفاوتی کارکنان را بایستی در طراحی و توسعه نظام ارزیابی عملکرد عدالت محور جستجو کرد. طراحی دقیق و با معیارهای مشخص و عینی چنین نظامی باعث بهبود سطح انگیزشی افراد می شود چرا که افراد خود در می یابند که بهبود عملکردشان موجبات تشویق و ترفیع آنها در سازمان را فراهم می آورد و بنابراین دیگر نسبت به مسایل سازمانی بی تفاوت نخواهند بود.
راه حل شماره 2: یکی از برزگترین معضلات سازمان ها علی الخصوص در کشورهای عقب مانده و توسعه نیافته وجود تبعیض های گسترده و حاکم شدن گروه خاصی در سازمان بر بدنه مدیریتی آن است که این وضع باعث هدررفت استعدادها و توانایی های کارکنان می شود. وجود چنین فضا و جوی در سازمان سبب نوعی بی انگیزگی و بی تفاوتی شده و در بلندمدت اثرات مخربی بر عملکرد می گذارد. لذا وجود نظام مدیریتی مبتنی بر مشارکت همه بخش ها و گروه های ذینفع در تصمیم گیری ها از الزامات سازمان هایی است که می خواهند با تغییرات شگرف امروزی همراه شده و بهتر از رقبا عمل نمایند.
این وبلاگ تلاشی است در جهت ارایه یادداشت ها، دلنوشته ها و بحث و تبادل نظر در خصوص موضوعات مختلف مرتبط با رشته مدیریت در کلیه گرایش ها و سایر رشته های وابسته.